وقتی حضرت ابراهیم به درجۀ امامت رسید، چون خدا از ابراهیم چند امتحان کرد.

اول عبدالله شد. بعد نبی الله شد. مقامش بالاتر شد، رسول الله. بالاتر از رسول خلیل الله شد. آخرین مقام امام شد.

تا گفت:  «قالَ إِنِّی جاعِلُکَ لِلنَّاسِ إِماما» (بقره/124) خدا به او گفت: من، تو را امام برای مردم قرار می‌دهم. 

حضرت ابراهیم (ع) توقع دیگری داشت.  «قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتی‏» (بقره/124) گفت: خدایا حالا که من امام شدم، ذریه، نسل من هم امام شود. فرمود: این توقع بی‌جا است.

« قالَ لا یَنالُ عَهْدِی الظَّالِمین‏» (بقره/124) این امامت عهد خداست. عهد من و پیمان من به آدم ظالم نمی‌رسد.